Segir tvo þjóðþekkta Íslendinga hafa nauðgað sér ítrekað: „Ég skila skömminni, FOKKIÐ YKKUR “

„Ég ligg and­vaka, get ekki hætt að hugsa um alla sem hafa þurft að upp­lifa það sama og ég. Upplifa skömm, reiði, sorg, upp­gjöf, van­trú á sínar eigin til­finn­ingar og upp­lif­anir“.

Á þessum orðum hefst frá­sögn konu sem stígið hefur fram í opinni færslu sem fórn­ar­lamb kyn­ferð­is­legrar mis­notk­unar af hendi tveggja þekktra íslenskra manna og er annar hinna meintu ofbeld­is­manna þjóð­þekktur að hennar sögn. Samkvæmt heim­ildum Mannlífs eru þeir báðir lands­liðs­menn í knatt­spyrnu. Hún treystir sér hins vegar hvorki til að nafn­greina þá né koma fram undir nafni.

Konan segir að atvikið hafi átt sér stað árið 2010 af tveimur íslenskum mönnum en atvikið átti sér stað erlendis. Hún seg­ist hafa verið að skemmta sér og hefur þá grun­aða um að hafa sett eitt­hvað út í glasið sitt. „Ég ældi yfir annan þeirra í leigu­bílnum á leið á hót­elið þeirra, svo aftur í rúmið á hót­el­inu en þeir létu það ekki stoppa sig og skipt­ust á að nauðga mér þar sem ég lá í rúm­inu ber að neðan með ælu í hár­inu, and­lit­inu og föt­unum“.

Hún segir frá því að það fyrsta sem annar mann­anna hafi sagt við hana dag­inn eftir hafi verið „Vóóó ekki kæra mig fyrir nauðgun“ og hló. Hún segir að þó það séu nærri liðin 11 ár frá atvik­inu komi ekki sá dagur að þetta skjóti ekki upp koll­inum í huga hennar. „Þetta rændi mig svo mörgu. Sjálfs­traustinu, gleð­inni, tæki­færum og upp­lif­unum“.

Þá segir konan að staðið hafi til að kæra menn­ina og hún var komin með lög­fræð­ing, fór í skýrslu­töku hjá lög­reglu en hvar sem hún kom var henni tjáð það að þetta væri mjög erfitt mál, annað land og þeir tveir gegn mér.  Hún var einnig spurð um það hvort hún væri viss um að hún vildi leggja þetta á sig. „Eftir margra mán­aða bið ákvað ég svo að leggja málið niður, var ekki nógu sterk, gat ekki lagt meira á mig and­lega. Þessir menn voru þekktir, annar þeirra þjóð­þekktur í dag“.

Konunni var ítrekað bent á að ef hún myndi kæra þá hefði það áhrif á þeirra feril, þetta myndi fara í blöðin og þá myndu allir vita af þessu. Hún segir spurn­ingin sem sækir hvað fast­ast að henni frá þeim tíma þegar hún sagði frá vera:  Ertu viss ? og  athuga­semdin : Þú vildir þetta en sást svo eftir því.

„Ég má segja frá, ég má bara ekki nafn­greina. Mig langar ekki að burð­ast með þetta ein í hjart­anu, mig langar ekki að hugsa í hvert skipti sem ég fer meðal fólks „Ætli þau viti þetta, ætli þau trúi mér?“ því það er ógeðs­lega íþyngj­andi og heft­andi félags­lega. Ég er alltaf á varð­bergi“.

Konan segir að þennan dag hafi eitt­hvað verið tekið frá henni sem hún mun aldrei fá aftur en að hún ætli að halda áfram að vinna í sér.