Elísabet Reynisdóttir næringarfræðingur segir eigin reynslu af alvarlegum veikindum hafa mótað áhuga sinn á heilsu og næringarfræði. Hún ræddi lífsferil sinn og sýn á heilsumál í nýjasta þætti hlaðvarps Sölva Tryggvasonar.
Elísabet ólst upp á Vopnafirði og hafði snemma áhuga á matargerð og næringu. Eftir að hafa flutt til Reykjavíkur lauk hún stúdentsprófi og stofnaði síðar fyrirtæki ásamt vinkonu sinni. Eftir fæðingu annars barns síns fór heilsu hennar hins vegar hratt hrakandi og hófst þá löng veikindasaga sem átti eftir að hafa mikil áhrif á líf hennar.
„Alltaf þegar ég fer til baka í þessi veikindi mín tengi ég upprunann á þeim við þessa blóðgjöf og fyrrverandi maðurinn minn er á sömu skoðun. Strax eftir blóðgjöfina breyttist ástandið á mér og hann þurfti að vekja mig á næturna svo að ég gæti gefið dóttur okkar mjólk. Ástandið versnaði svo bara og upphaflega héldu læknarnir að þetta væri bara vöðvabólga en svo ágerðust verkirnir og ég varð bara verri og verri. Ég man að ég spurði ítrekað hvort það ætti að vera svona sárt að vera með vöðvabólgu. Svo byrjaði ég að finna lömunareinkenni í líkamanum. Ég vildi samt ekkert láta hafa fyrir mér og gerði lítið úr þessu. En þegar ég var hætt að geta kyngt fór ég loksins á heilsugæslustöð og þaðan var ég send á Bráðamóttökuna og fékk ekki að fara heim í átta mánuði. Það kemur þá í ljós að ég var komin með sjálfsofnæmissjúkdóm þar sem ég ræðst á mínar eigin taugafrumur. Þetta ferli var svo upphafið að langri baráttu sem endaði með bataferli sem tók mörg ár. Þannig að það má segja að það sé 100 prósent þannig í mínu tilviki að ég fékk djúpan áhuga á heilsu og næringarfræði af því að ég þurfti að laga mína eigin heilsu,“ segir Elísabet við Sölva.
Í viðtalinu gagnrýnir Elísabet að heilbrigðiskerfið og samfélagsumræðan leggi of mikla áherslu á einkenni sjúkdóma fremur en undirliggjandi orsakir þeirra. Hún segir mikilvægt að skoða heildarmyndina þegar heilsufarsvandamál eru metin, þar á meðal áhrif streitu, áfalla og félagslegra aðstæðna.
Að hennar mati er umræðan um offitu og lífsstílssjúkdóma oft of einhliða og byggist um of á hugmyndum um aga og sjálfsstjórn. Hún telur að sálfélagslegir þættir geti haft veruleg áhrif á líkamlega heilsu og að mikilvægt sé að veita fólki stuðning til að vinna úr erfiðri reynslu samhliða öðrum úrræðum.
Elísabet segir jafnframt að hún hafi stundum mætt gagnrýni fyrir að ræða opinskátt um málefni sem ekki séu mikið til umræðu innan fagstéttarinnar. Hún kveðst þó áfram leggja áherslu á einstaklingsmiðaða nálgun þar sem leitast sé við að finna rót vandans fremur en að einblína eingöngu á afleiðingarnar.
Athugasemdir