Leikkonan og söngkonan Guðrún Glódís Gunnardóttir lýsti hrottalegri meðferð sem hún og önnur börn upplifðu á fósturheimili í Mosfellssveit, í þættinum Þetta helst á Rás 1 í dag.
Guðrún Glódís, sem var í vist á fósturheimili í Mosfellssveit á áttunda áratugnum lýsir dvölinni þar sem afar erfiðri og krefst þess að heimilið verði tekið til rannsóknar. Segist hún hafa orðið fyrir alvarlegu ofbeldi á meðan á dvölinni stóð, þar á meðal kynferðisofbeldi, barsmíðum og svelti.
Hún lýsir reynslu sinni af eiganda heimilisins með þessum orðum:
„Það er með ólíkindum hvernig hún fór með okkur börnin í sinni umsjá. Miskunnarlaus, gjörsamlega miskunnarlaus, og kvikindi, kvikindisleg, naut þess að kvelja okkur, naut þess,“ segir Guðrún Glódís Gunnarsdóttir, leikkona og söngkona.
Heimilið var rekið af þýskri konu, Waltraud Paulsen, sem bjó þar ásamt fjölskyldu sinni en hún er enn á lífi en gengur nú undir nafninu Anna María Paulsen en hún er með heilabilun og býr á stofnun. Guðrún segir að ofbeldið hafi verið allskonar og stöðugt:
„Það var kynferðisleg misnotkun, það var svelti, það voru barsmíðar, það var heilaþvottur, af öllum toga. Þetta var svona píning og kvöl.“
Guðrún var aðeins fimm og sex ára gömul þegar hún dvaldi á heimilinu, sumrin 1973 og 1974. Hún segir að þrátt fyrir að dvölin hafi aðeins staðið í um tvo mánuði hafi áhrifin verið djúpstæð og varanleg.
Hún rifjar einnig upp atvik þegar hún kom aftur á heimilið síðara sumarið:
„Hún tekur á móti mér, tekur mig í fangið, sem er nú bara fallegt af henni að bjóða mig velkomna, en um leið og hún gerir það, af því ég var í kjól, þá rekur hún fingurinn beint upp í leggöngin á mér og hélt honum þar. Það var faðmlagið sem ég fékk við að vera velkomin aftur.“
Fleiri sem dvöldu á heimilinu á þessum tíma hafa sagt frá svipaðri reynslu. Einn þeirra, sem ekki vill láta nafns síns getið, segir að hann hafi verið beittur ofbeldi og neyddur til erfiðisvinnu. Hann lýsir því að hafa verið vakinn snemma til að vinna líkamlega erfiða vinnu og jafnframt orðið fyrir kynferðisofbeldi.
Guðrún lýsir því í þættinum hvernig einn drengur á heimilinu var tekinn hrottalega fyrir af Waltraud:
„Honum var stillt upp við enda gangsins, hann hefur verið sirka níu ára gamall, á viðkvæmum aldri. Hún girti niður um hann og lét okkur standa þarna og hía á hann og gera grín að typpinu, af því að það væri svo lítið. Og það tók heillangan tíma því við vorum ekki að hlæja en hún gafst ekki upp, það átti að niðurlægja þennan dreng.“
Þá segir Guðrún einnig frá því að drengur sem var yngri en hún, sirka fjögurra ára gamall, hafi verið látinn borða sína eigin ælu. „Hann fékk ælupest og hún neyddi hann til þess að borða úr sér æluna. Hún stóð yfir honum og hann skyldi borða æluna aftur. Hann fékk taugaáfall í kjölfarið.“
Guðrún Glódís kallar nú eftir því að heimilið verði rannsakað sem hluti af víðtækari athugun á fósturheimilum á Íslandi. Til stendur að skipa rannsóknarnefnd í kjölfar umræðu um sambærileg mál, meðal annars eftir umfjöllun um Bakkakotsmálið.
