Ingólfur Marteinn Jones segir fjárhagslegt áfall blasa við sér eftir að hann komst að því að greiðslur frá Tryggingastofnun falli niður vegna þess að hann hafi dvalið samtals 180 daga á sjúkrahúsi á ári. Í opnu bréfi til Tryggingastofnunar, félagsmálaráðherra og Alþingis lýsir hann langri og erfiðri baráttu eftir alvarlegt bílslys og spyr hvort fólk sem veikist alvarlega eigi á hættu að missa fjárhagslegt öryggi vegna langvarandi veikinda.
Ingólfur segir að þegar hann skoðaði tekjuáætlun sína hjá Tryggingastofnun hafi komið í ljós að greiðslur hans myndu falla niður vegna sjúkrahúsdvalarinnar. Hann hafði átt von á um 400 þúsund krónum í desember, en nú blasi allt önnur staða við.
„Ég skrifa þessi orð með þungum hug og mikilli vantrú,“ segir hann í færslunni.
Þann 8. júní 2024 varð Ingólfur fyrir alvarlegu bílslysi þegar hann fór útaf veginum og hryggbrotnaði á fjórum stöðum. Hann segir að fyrirliggjandi þrengingar í mænugöngum og beinbrot hafi aukið á afleiðingar slyssins.
Hann var fluttur með þyrlu Landhelgisgæslunnar á Landspítalann í Fossvogi, þar sem hann var svæfður og fór í aðgerð tveimur dögum síðar. Hann var settur í öndunarvél og bakið spengt saman með málmbúnaði.
Sex aðgerðir og alvarlegar sýkingar
Ingólfur segir að í 18 mánuði hafi hann kvartað yfir því að eitthvað væri ekki eins og það ætti að vera. Þegar loks náðist samband við skurðlækninn kom í ljós að skrúfur í spengingunni hefðu brotnað og þurfti því að framkvæma aðra stóra aðgerð.
„Það kallaði á aðra stóra aðgerð þar sem fjarlægja þurfti búnaðinn og spengja bakið upp á nýtt, lengra upp og lengra niður – í raun allt bakið,“ skrifar hann.

Í kjölfarið fékk hann sýkingu í málmbúnaðinn og þurfti að fara í þriðju aðgerðina þar sem allt var fjarlægt. Hann lýsir henni sem kvalafyllstu aðgerð sem hann hafi getað ímyndað sér.
Síðan tóku við endurteknar lungnabólgur og langar sjúkrahúslegur. Eitt sinn vaknaði hann um miðja nótt og hélt að hann væri að deyja eftir að hægra lungað hafði fallið saman. Hann var fluttur með hraði frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja á Landspítalann í Fossvogi, þar sem hann endaði aftur í öndunarvél.
Eftir það fór hann í fjórðu aðgerðina til að skola sýkingu úr hryggnum. Sýkingin kom síðar aftur og var orðin svo alvarleg að fimmta aðgerðin var nauðsynleg. Þegar hann vaknaði eftir hana var honum sagt að undirbúningur fyrir sjöttu aðgerðina ætti að hefjast.
„Ég hef aðeins verið að reyna að lifa af“
Ingólfur segir afleiðingar slyssins vera gríðarlegar. Hann er með varanlegt stóma fyrir hægðir og þvaglegg í gegnum kviðvegg, er lamaður frá mitti og hefur misst stjórn á líkamsstarfsemi sem flestir taka sem sjálfsögðum hlut. Hann segir sig vera tilfinningalausan frá brjóstum niður að hnjám.
Þá greindist hann árið 2016 með ólæknandi eitilfrumukrabbamein og hefur þurft að takast á við það samhliða erfiðri baráttu eftir slysið.
„Þetta eru ekki 180 dagar í fríi. Þetta eru 180 dagar af veikindum, verkjum, aðgerðum, sýkingum, ótta og baráttu fyrir lífi mínu,“ skrifar Ingólfur.
Hann spyr hvort það sé virkilega þannig á Íslandi árið 2026 að fólk sem veikist alvarlega og þurfi langa sjúkrahúsdvöl eigi á hættu að missa fjárhagslegt öryggi vegna þess að það hafi verið veikt of lengi.
„Ég valdi ekki bílslysið. Ég valdi ekki krabbameinið. Ég valdi ekki aðgerðirnar. Ég valdi ekki fötlunina. Ég hef aðeins verið að reyna að lifa af og ná eins góðum bata og mögulegt er,“ segir hann.
Ingólfur segir nú, þegar hann sé loksins farinn að sjá fram á betri tíma og vilji byggja upp lífið á ný með eiginkonu sinni, blasi við honum fjárhagslegt áfall.
„Ég er ekki að biðja um vorkunn. Ég er að biðja um sanngirni, mannúð og réttlæti.“
Kallar eftir endurskoðun
Ingólfur skorar á Tryggingastofnun og stjórnvöld að endurskoða fyrirkomulagið og skoða hvort hægt sé að gera einstaklingsbundnar undantekningar þegar um jafn alvarleg veikindi og afleiðingar þeirra sé að ræða.
„Fólk á ekki að þurfa að velja á milli þess að fá nauðsynlega heilbrigðisþjónustu og þess að hafa í sig og á,“ skrifar hann.
Hann segir að málið eigi ekki aðeins við um sig heldur alla sem gætu lent í sambærilegri stöðu og hvetur fólk til að deila færslunni til að vekja athygli á málinu.
„Velferðarkerfi á að grípa fólk þegar það fellur, ekki láta það falla enn neðar,“ segir Ingólfur að lokum.
Í samtali við Mannlíf við gerð þessarar fréttar vildi Ingólfur Marteinn endilega koma fram þökkum til heilbrigðisstarfsfólks sem annast hefur hann.
„Þú mátt gjarnan taka fram að ég hef mínar bestu þakkir fyrir yndislega ummönnun starfsfólkinu á HSS Keflavík og Borgarspítalanum Fossvogi og starfsfólki gjörgæsludeildanna beggja.“
Hér fyrir neðan má lesa opna bréf Ingólfs í heild sinni.
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.
































Athugasemdir